Tranen, tule en trouwjurken

Overal waar ik keek, zag ik een zee van witte stof. De ene jurk was nog mooier dan de andere en de pareltjes lachten je tegemoet. Ik was in een soort hemel beland!

Deze hemel was echter niet gevestigd op een witte wolk daarboven, maar op de Goudsesingel in Rotterdam. Vorige week zaterdag mocht ik namelijk voor het eerst bruidsjurken passen bij Weddings en man, wat had ik daar lang naar uitgekeken, zeg! De afspraak stond (zonder overdrijven) al vier maanden. Ondertussen had ik de complete website bijna uit mijn hoofd geleerd en wist ik precies welke jurken ik wilde passen. Wat mij betreft kon de show beginnen!

Het magische gevoel 

Samen met de mevrouw van Weddings liep ik eerst een rondje door de winkel. Naast de jurken van mijn lijstje, werden ook andere exemplaren die ik mooi vond op het rek gehangen. Ze adviseerde me geweldig, maar ik kon ook prima aangeven wanneer ik een jurk echt niet mooi vond.

Een houten trouwjurk. De echte zien jullie volgend jaar pas!

Een houten trouwjurk. De echte zien jullie volgend jaar pas!

Na het aantrekken van een spannend korsetje en minder spannende bruidsschoenen, mocht ik dan eindelijk de eerste jurk aan. Dat gevoel is echt magisch! Ook al was het echt niet wat ik wilde, het was zo geweldig om eindelijk eens een trouwjurk aan te hebben.

De twijfel slaat toe 

Na het passen van een jurk of vijf had ik de ware echter nog niet gevonden. Ik vond alles even prachtig, maar had nog nergens kippenvel van gekregen. Een jurk kwam heel erg in de buurt, maar was het toch niet helemaal. Daarnaast was ik ook nog eens door mijn rijtje jurken heen, waardoor de moed toch even flink in de schoenen zakte. Totdat mijn reddende engel, in de vorm van de winkelmevrouw, met een nieuw exemplaar op de proppen kwam.

Het was totaal niet wat ik zocht, het leek in de verste verte niet op wat ik in mijn hoofd had en ik had het ook absoluut niet verwacht, maar hij was zo mooi. Toen ik in de grote spiegel naar mezelf stond te kijken, wist ik het opeens. Dit was hem! De tranen kwamen omhoog en voor ik het door had, stond ik middel in de winkel te brullen. Helaas huil ik niet zo charmant als Maxima, maar iedereen was wel zo lief om even mee te grienen. Aan het eind hadden we dus allemaal rode ogen en vlekken in ons gezicht.

Wachten, wachten en nog langer wachten

En nu duurt het nog heel lang voordat ik hem in het openbaar aan mag. Nog 401 dagen om precies te zijn. Eind september wordt mijn kunstwerkje geleverd en mag ik hem weer passen. Vervolgens wordt hij vermaakt, mag ik hem weer passen, werken ze hem nog één keer bij en daarna kan ik hem ophalen voor de grote dag. Ik heb daar nu al zoveel zin in!

Advertenties

One thought on “Tranen, tule en trouwjurken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s